Druga połowa XXw
Następnym krokiem w rozwoju technologii było wynalezienie magnetofonu kasetowego, a wkrótce także wielościeżkowego magnetofonu, który umożliwił dokładną edycję dźwięku, możliwość poprawki pomyłek nagrywających wykonawców oraz udoskonalanie wykonań utworów. Umożliwiło to też miksowanie istniejących ścieżek z kolejnymi, a także stosowanie efektów specjalnych typu pogłosy, echa itp. Korzystała z tego przede wszystkim muzyka popularna (nie klasyczna), która zaczęła się błyskawicznie rozwijać w latach 60. Sprzęt w studio umożliwiał uzyskanie takich nagrań utworów, które dalece odbiegały od wystąpień na żywo. Podczas gdy wczesne nagrania mogły być uznawane za substytuty wystąpień na żywo (bo takie to wystąpienia były właśnie rejestrowane), nagrania od lat 60 zaczęły być propozycją o zupełnie innym charakterze i wymiarze dla odbiorcy.